Το τρένο ως διαχρονικό σύμβολο καθυστέρησης

Σε τέτοιες περιπτώσεις γίνεσαι προληπτικός. Σαν αιώνια «κατάρα» φαντάζει το μπλέξιμο της χώρας μας με τις κακοδαιμονίες που προκύπτουν σταθερά εδώ και πολλές δεκαετίες με τον σιδηρόδρομο.

Πριν όμως το ρίξουμε στη μεταφυσική ας δούμε σοβαρά την περίπτωση να υπάρχουν διαχρονικά ευθύνες και καθυστερήσεις που συμβολίζουν τον ρόλο των επιτήδειων που φρενάρουν όχι μόνο τους συρμούς αλλά και ολόκληρη τη χώρα.

Πριν από λίγες μέρες με συναισθήματα οργής η χώρα υποδέχθηκε την είδηση ότι το πολυδιαφημισμένο Λευκό Βέλος, το «γρήγορο τρένο», ξεκίνησε από την Αθήνα το ταξίδι του με κατεύθυνση προς τη Θεσσαλονίκη, αλλά ακινητοποιήθηκε έξω από την πρωτεύουσα κοντά στο σταθμό της Δεκέλειας.

Ήταν τουλάχιστον η τρίτη φορά που σημειώνεται βλάβη σε ένα απ΄αυτά τα τρένα ενώ στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ ακόμα ψάχνουν τι ακριβώς συμβαίνει. Οι υποψίες πέφτουν στο ότι η γραμμή επαφής «έκανε κοιλιά» και πιθανότατα έσπασε ο παντογράφος, αλλά το θέμα μας δεν είναι εκεί.

Οι θλιβερές λεπτομέρειες: η αμαξοστοιχία ακινητηποιήθηκε και οι περίπου 130 επιβάτες αναγκάστηκαν να κατευθυνθούν προς ...τα χωράφια αναζητώντας κάποια σκιά καθώς ούτε ο κλιματισμός λειτουργούσε στο ακινητοποιημένο τρένο!

Και όλα αυτά στην εποχή της ψηφιακής μετάβασης…

Η πολιτεία ολιγώρησε με τα τρένα τα τελευταία 30 χρόνια αλλά τούτο δεν σημαίνει πως η πίεση πια δεν είναι αφόρητη για να γίνει επιτέλους κάτι.

Οι πρόσφατες βλάβες και οι ακινητοποιήσεις στο σιδηροδρομικό δίκτυο έρχονται για μία ακόμη φορά να δείξουν ότι το τρένο εξακολουθεί να είναι χαμένο στοίχημα για την Ελλάδα. Το τρένο, μέσο σταθερής τροχιάς, δημοφιλές, αξιόπιστο και αγαπημένο στους επιβάτες σε όλη την Ευρώπη, στην Ελλάδα είναι συνώνυμο της ταλαιπωρίας και της καθυστέρησης. Ως πότε;