Αστέριος Ιωαννίδης: Oι περισσότεροι άνθρωποι πρόθυμα βοηθούν ένα άτομο με προβλήματα όρασης, σύμφωνα με το κοινωνικό μου πείραμα

Πώς αντιδρούν οι περισσότεροι άνθρωποι όταν βλέπουν κάποιον που έχει προβλήματα όρασης να χρειάζεται βοήθεια; Τι κάνουν όταν δουν κάποιον τυφλό να του πέφτει το μπαστούνι ή το πορτοφόλι του; Σ αυτές τις ερωτήσεις προσπάθησε να απαντήσει ο 16χρονος μαθητής Αστέριος Ιωαννίδης με το Κοινωνικό Πείραμα που πραγματοποίησε με θέμα «Πώς αντιδρά ένας άνθρωπος όταν βλέπει κάποιον άλλον που έχει προβλήματα όρασης να χρειάζεται βοήθεια».

Η viosimi.gr επικοινώνησε μαζί του και του έθεσε κάποια ερωτήματα σε σχετικά με το project του.

Όταν λέμε κοινωνικό πείραμα τι εννοούμε;

Το "Κοινωνικό Πείραμα" είναι μια από τις κυριότερες ερευνητικές μεθόδους που χρησιμοποιούνται στην Κοινωνική Ψυχολογία. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται στις έρευνες πεδίου κυρίως, και περιλαμβάνει δύο μεθόδους: Την μέθοδο της συστηματικής παρατήρησης και την πειραματική μέθοδο. Η πειραματική μέθοδος έχει ως στόχο το να προκαλέσει μια σειρά αντιδράσεων κάτω από συγκεκριμένες και σταθερές συνθήκες. Συγκεκριμένα, ο ερευνητής που επικαλείται την πειραματική μέθοδο στην μελέτη του κάνει μια υπόθεση, η οποία προσδιορίζει ταυτόχρονα τα αίτια για μια συμπεριφορά και προβλέπει τα αποτελέσματα ενός φαινομένου.

Ποιος είναι ο σκοπός του δικού σας κοινωνικού πειράματος;

Μέσα σε μια παγκόσμια περιπέτεια, μια ιστορική Πανδημία, όπως είναι ο ιός SΑRSCovid-19, ο άνθρωπος δεν καλείται μόνο να αντιμετωπίσει αυτήν την παγκόσμια κρίση, αλλά και τα καθημερινά προβλήματα που υπήρχαν από πάντα. Ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα τα οποία στη σύγχρονη εποχή αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα είναι η έλλειψη ανθρωπιάς, αλλά και η παροχή βοήθειας στους συνανθρώπους μας. Στα Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες όμως, φαίνεται να εκφράζεται θετικά η παροχή βοήθειας, ακόμα και σε δύσκολες κοινωνικά εποχές. Αν και ακούγεται εξαιρετικά οξύμωρο σε σχέση με την πραγματικότητα της Πανδημίας που ζούμε, όπου αναδεικνύεται η αλήθεια της αλληλεξαρτώμενης ανθρώπινης αλυσίδας, η κοινωνική απόσταση και ο φόβος που προκάλεσε η Πανδημία, μοιάζουν να έκαναν την παροχή βοήθειας και στα Άτομα Με Ειδικές Ανάγκες ακόμη πιο δύσκολη. Σε ένα project λοιπόν του σχολείου μου πρότεινα και έγινε δεκτό να πραγματοποιήσω ένα κοινωνικό πείραμα, το οποίο στόχο έχει να μπορέσω να καταλάβω και να επιβεβαιώσω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θα βοηθήσουν έναν συνάνθρωπο τους με προβλήματα όρασης σε περίπτωση ανάγκης. Το δικό μου κοινωνικό πείραμα έχει σχέση με το πώς αντιδρά ένας άνθρωπος όταν βλέπει κάποιον άλλον που έχει προβλήματα όρασης να χρειάζεται βοήθεια. Η πειραματική μου υπόθεση είναι: « Όταν ένα άτομο έχει προβλήματα όρασης, τότε το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα προσπαθήσει να το βοηθήσει, είτε χάνει το βοηθητικό μπαστούνι του, είτε χάνει ένα αντικείμενο αξίας». Προσπάθησα λοιπόν να ευαισθητοποιήσω όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους να προσφέρουν, με υγειονομική ασφάλεια, την βοήθειά τους, ακόμη και εν μέσω μιας Πανδημίας.

Πως δουλέψατε;

Στην αρχή συνέλεξα γενικές πληροφορίες για άτομα με προβλήματα όρασης. Από την έρευνά που προέκυψαν τα εξής:Οι άνθρωποι χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες, οι οποίες βασίζονται στα επίπεδα οπτικής λειτουργίας με βάση τη Διεθνή Στατιστική Ταξινόμηση των Νόσων και των Σχετικών Προβλημάτων Υγείας (ICD-10). Αρχικά, είναι οι άνθρωποι με φυσιολογική όραση. Μετά, υπάρχουν οι άνθρωποι με μέτρια οπτική διαταραχή. Μια ακόμα κατηγορία, είναι οι άνθρωποι με σοβαρή οπτική διαταραχή. Τέλος, υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι έχουν υποστεί ολοκληρωτική τύφλωση. Είναι σημαντικό να γνωρίζει κάποιος ότι το 2020,τα άτομα τα οποία έχουν, έστω και λίγο κάποιον βαθμό απώλεια όρασης, έφταναν τα 1,1 δισ. Παγκοσμίως! Ένα ποσοστό, το οποίο αναλογεί σύμφωνα με τον παγκόσμιο πληθυσμό, περίπου ένας (1) στους επτά (7) ανθρώπους. Κάτι το οποίο είναι επίσης πάρα πολύ σημαντικό για έναν άνθρωπο με οπτική διαταραχή, είναι το σύστημα Μπράιχ, το οποίο είναι ίσως το πιο βοηθητικό ‘’εργαλείο’’ για άτομα με προβλήματα όρασης, αφού βοηθάει πολύ στην ανάγνωση οποιουδήποτε κείμενου. Τέλος, άξιο αναφοράς είναι και το ειδικό μπαστούνι, το οποίο τους εξυπηρετεί στο περπάτημα.

Μπορείτε να μας το περιγράψετε;

Το πείραμα χωρίστηκε σε δύο (2) μέρη.

Αρχικά, ο άνθρωπος με τα προβλήματα όρασης περπατούσε με το ειδικό του μπαστούνι σε μια περιοχή της Θεσσαλονίκης και ξαφνικά του πέφτει. Τότε, περιμέναμε να δούμε αν κάποιος θα τον βοηθήσει να ξαναπάρει το μπαστούνι του.

Το δεύτερο μέρος του πειράματος είχε τον ίδιο σκοπό, ωστόσο ήταν λίγο διαφορετικό το σενάριο. Ο ίδιος άνθρωπος με τα προβλήματα όρασης περπατούσε και πάλι σε μια περιοχή της Θεσσαλονίκης με το ειδικό μπαστούνι του, και αυτή την φορά του πέφτει το πορτοφόλι κάτω στο πεζοδρόμιο. Θέλουμε να παρατηρήσουμε αν η ανταπόκριση βοήθειας είναι εξίσου μεγάλη ή ποια είναι η συμπεριφορά του κόσμου σε ένα άτομο με προβλήματα όρασης, όταν χάνει ένα αντικείμενο υλικής αξίας.

Και ποια ήταν τα αποτελέσματα του κοινωνικού σας πειράματος;

Στην πτώση του ειδικού μπαστουνιού καθώς περπατάει το άτομο με προβλήματα όρασης και η αντίδραση του κόσμου:

Οι τρεις (3) που αγνόησαν το γεγονός ήταν μεγαλύτερης ηλικίας άτομα, άνω των εξήντα (60) ετών, και στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν δύο (2) γυναίκες και ένας (1) άνδρας.

Στην πτώση του αντικειμένου με υλική αξία (πορτοφόλι) από την τσέπη του ατόμου με προβλήματα όρασης καθώς περπατάει με το ειδικό μπαστούνι και η αντίδραση του κόσμου:

Ο ένας (1) που αγνόησε το γεγονός ήταν και πάλι μεγαλύτερης ηλικίας άτομο, άνω των εξήντα (60) ετών, και επίσης, αυτός που δεν παρατήρησε το γεγονός ήταν άνω των εξήντα (60) ετών. Και οι δύο (2) ήταν άνδρες.

Από το πείραμα λοιπόν προκύπτουν τα παρακάτω συμπεράσματα:

  1. Όπως φαίνεται από τη δοκιμασία, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν ένα άτομο με προβλήματα όρασης όταν βρίσκεται σε ανάγκη.
  2. Τα νεαρότερα άτομα τείνουν να είναι πιο πρόθυμα σε παροχή βοήθειας σε σχέση με τους μεγαλύτερους ανθρώπους, πιθανόν λόγω του φόβου της μετάδοσης του C-19 στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
  3. Δεν φαίνεται από το πείραμα να υπάρχει διαφοροποίηση σε σχέση με το φύλο, ως προς την παροχή βοήθειας, σε άτομο με προβλήματα όρασης.

Ο Αστέριος Ιωαννίδης είναι μαθητής του Anatolia High-School και το κοινωνικό πείραμα το πραγματοποίησε στο πλαίσιο του personal project του IB