Η διαχείριση των υδάτινων πόρων στην Ελλάδα έχει μετατραπεί από θεωρητικό ζήτημα σε άμεση και πιεστική πρόκληση, με τη γεωργία να βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της εξίσωσης. Ως ο μεγαλύτερος καταναλωτής νερού στη χώρα, ο αγροτικός τομέας καλείται να προσαρμοστεί σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης λειψυδρίας, την ώρα που αναδεικνύονται σοβαρές αδυναμίες σε επίπεδο γνώσης και εκπαίδευσης.
Χαρακτηριστική είναι η επισήμανση του Νικόλαος Δέρκας, καθηγητή στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ότι μόλις το 0,8% των αγροτών στην Ελλάδα έχει λάβει εκπαίδευση στη διαχείριση νερού. Το στοιχείο αυτό αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα αν ληφθεί υπόψη ότι περίπου το 85% της συνολικής κατανάλωσης νερού στη χώρα αφορά τη γεωργία, γεγονός που καθιστά τον τομέα καθοριστικό για τη συνολική υδατική ισορροπία.
Η συζήτηση αναδεικνύει μια βαθύτερη διαρθρωτική αδυναμία: η ελληνική γεωργία καλείται να ανταποκριθεί σε σύγχρονες προκλήσεις χωρίς να έχουν καλυφθεί βασικές προϋποθέσεις, όπως η εκπαίδευση και η ορθολογική χρήση των πόρων. Όπως επισημάνθηκε και κατά τη διάρκεια της σχετικής ημερίδας, η μετάβαση σε προηγμένες πρακτικές — όπως η γεωργία ακριβείας — δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς πρώτα να ενισχυθεί η βασική γνώση των παραγωγών.
Στο ίδιο πλαίσιο, τονίστηκε η ανάγκη για ενίσχυση του συνεργατισμού και της κατάρτισης στον αγροτικό τομέα, ώστε οι παραγωγοί να μπορούν να εφαρμόζουν πρακτικές εξοικονόμησης νερού και να μειώνουν τις απώλειες. Η εκπαίδευση δεν αφορά μόνο την αύξηση της αποδοτικότητας, αλλά και τη διασφάλιση της επισιτιστικής επάρκειας, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου οι κλιματικές πιέσεις εντείνονται.
Η Φαίη Μακαντάση υπογράμμισε ότι ο αγροτικός τομέας θα πρέπει να βρίσκεται στον πυρήνα της αναπτυξιακής στρατηγικής της χώρας, επισημαίνοντας πως δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμη ανάπτυξη χωρίς ουσιαστική ενίσχυση της γεωργίας. Η χαμηλή προτεραιοποίηση του τομέα σε επίπεδο δημόσιας αντίληψης αντανακλά και την έλλειψη συστηματικών πολιτικών επένδυσης στη γνώση και την καινοτομία.
Η αποτελεσματική διαχείριση του νερού συνδέεται άμεσα με τη βιώσιμη ανάπτυξη, καθώς επηρεάζει τόσο την περιβαλλοντική ισορροπία όσο και την οικονομική ανθεκτικότητα της αγροτικής παραγωγής. Η εκπαίδευση των αγροτών αποτελεί κρίσιμο κρίκο σε αυτή την αλυσίδα, επιτρέποντας τη μετάβαση σε πιο αποδοτικά και βιώσιμα μοντέλα καλλιέργειας.
Σε μια περίοδο όπου η κλιματική κρίση εντείνει τις πιέσεις στους φυσικούς πόρους, η επένδυση στη γνώση και στην κατάρτιση των παραγωγών δεν αποτελεί απλώς επιλογή πολιτικής, αλλά προϋπόθεση για τη διασφάλιση του μέλλοντος της ελληνικής γεωργίας και της επάρκειας νερού για τις επόμενες γενιές.