Η δημιουργία μιας παγκόσμιας αγοράς άνθρακα από τον ΟΗΕ αποτελεί ένα από τα πιο φιλόδοξα εγχειρήματα της πράσινης μετάβασης. Ωστόσο, υπάρχει ο κίνδυνος η υπερβολική αυστηρότητα των κανόνων να υπονομεύσει τον ίδιο τον στόχο της.
Ο μηχανισμός Article 6.4 της Συμφωνίας του Παρισιού σχεδιάστηκε για να αποκαταστήσει την αξιοπιστία των carbon credits, μετατρέποντας τις μειώσεις εκπομπών σε εμπορεύσιμα «περιουσιακά στοιχεία». Και πράγματι, η πρόοδος είναι εμφανής: υψηλότερα standards σε διαφάνεια, μετρησιμότητα και συνέπεια.
Ακριβώς όμως εδώ ανακύπτει το πρόβλημα. Όσο αυξάνεται η ποιότητα, αυξάνεται και το κόστος συμμόρφωσης. Περισσότερα δεδομένα, αυστηρότερη παρακολούθηση, μεγαλύτερες απαιτήσεις. Το αποτέλεσμα; Λιγότερα έργα, λιγότερη συμμετοχή, λιγότερη ρευστότητα.
Ιδιαίτερα στις αναδυόμενες αγορές, όπου η πρόσβαση σε τεχνολογία και υποδομές είναι περιορισμένη, οι απαιτήσεις αυτές μπορεί να αποκλείσουν βιώσιμα έργα πριν καν ξεκινήσουν. Έτσι, η αγορά κινδυνεύει να περάσει από την «έλλειψη ποιότητας» στην «έλλειψη προσφοράς».
Η εμπειρία των χρηματοπιστωτικών αγορών δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο: όχι αποκλεισμός, αλλά διαβάθμιση. Όχι τέλεια projects, αλλά επαρκής πληροφόρηση ώστε οι επενδυτές να αξιολογούν τον κίνδυνο και την αξία.
Η μάχη κατά της κλιματικής αλλαγής δεν απαιτεί μόνο άψογες λύσεις. Απαιτεί μαζική κινητοποίηση κεφαλαίων. Και χωρίς ευρεία συμμετοχή, ακόμη και το πιο «τέλειο» σύστημα κινδυνεύει να μείνει άδειο.
Johan Sulaeman. Διευθυντής στο National University of Singapore (NUS) και καθηγητής στοNUS Business School.
Πηγή: Reuters