Η κυβέρνηση Τραμπ προτείνει την κατάργηση του Roadless Rule – Οικονομική αξιοποίηση, πυρκαγιές και προστασία της βιοποικιλότητας στο επίκεντρο
Μια νέα μεγάλη συζήτηση για τα όρια μεταξύ οικονομικής ανάπτυξης και προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος ανοίγει στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά την πρόταση της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ για κατάργηση του Roadless Rule.
Ο κανόνας, που εφαρμόζεται από το 2001, περιορίζει την κατασκευή δρόμων και, κατ’ επέκταση, δραστηριότητες όπως η υλοτομία και η εξόρυξη σε μεγάλες εκτάσεις δημόσιων δασών.
Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η αλλαγή θα επιτρέψει αποτελεσματικότερη διαχείριση των δασών, θα ενισχύσει τις οικονομίες αγροτικών περιοχών και θα διευκολύνει την πρόληψη και αντιμετώπιση των πυρκαγιών.
Η υπουργός Γεωργίας Brooke Rollins υποστηρίζει ότι η πρόσβαση σε περισσότερες δασικές περιοχές είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση της υπερβολικής βλάστησης, των εντόμων και των ασθενειών.
Αντιδράσεις για υλοτομία και εξορύξεις
Περιβαλλοντικές οργανώσεις προειδοποιούν, ωστόσο, ότι η κατάργηση του κανόνα μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για μεγαλύτερη εμπορική υλοτομία και εξορυκτική δραστηριότητα σε περιοχές που παραμένουν σήμερα σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτες.
Αμφισβήτηση υπάρχει και ως προς το οικονομικό αποτέλεσμα. Η U.S. Forest Service αντιμετωπίζει ήδη backlog περίπου 6 δισ. δολαρίων για τη συντήρηση του υπάρχοντος οδικού δικτύου της, γεγονός που δημιουργεί ερωτήματα για το κόστος δημιουργίας νέων δρόμων.
Αντιπαράθεση προκαλεί και το ζήτημα των πυρκαγιών. Η κυβέρνηση θεωρεί ότι οι δρόμοι θα βελτιώσουν την πρόσβαση των υπηρεσιών, ενώ περιβαλλοντικές οργανώσεις αντιτείνουν ότι η μεγαλύτερη ανθρώπινη παρουσία μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες ανάφλεξης.
Το στοίχημα της βιώσιμης διαχείρισης
Η υπόθεση αναδεικνύει ένα από τα βασικά διλήμματα της βιώσιμης ανάπτυξης: πώς μπορούν οι φυσικοί πόροι να αξιοποιούνται οικονομικά χωρίς να υπονομεύεται το φυσικό κεφάλαιο από το οποίο εξαρτώνται οι κοινωνίες και οι οικονομίες.
Η βιώσιμη δασική διαχείριση δεν σημαίνει απαραίτητα πλήρη απαγόρευση κάθε οικονομικής δραστηριότητας. Προϋποθέτει όμως επιστημονικά τεκμηριωμένη αξιοποίηση, προστασία της βιοποικιλότητας, πρόληψη των πυρκαγιών και συνυπολογισμό του μακροπρόθεσμου περιβαλλοντικού και δημοσιονομικού κόστους.
Σε μια εποχή κατά την οποία η κλιματική αλλαγή, η ξηρασία και οι υψηλές θερμοκρασίες αυξάνουν την πίεση στα δασικά οικοσυστήματα, οι αποφάσεις για τη δημόσια γη αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
Η πρόταση βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση έως τις 21 Σεπτεμβρίου 2026. Η τελική απόφαση θα αποτελέσει κρίσιμο τεστ για το πώς οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονται την ισορροπία ανάμεσα στην οικονομική αξιοποίηση, την κλιματική ανθεκτικότητα και την προστασία του φυσικού πλούτου.