Της Νάντια Ναλμπάντη- Γενική Διευθύντρια A-CERT
Τα μεγάλα λόγια περισσεύουν εκεί που οι πράξεις απουσιάζουν. Λόγια εντύπωσης, λόγια δύναμης, λόγια επιβολής. Χάθηκαν τα λόγια παρηγοριάς, τα λόγια αγάπης, τα λόγια που μόνο οι γενναίοι στην ψυχή μπορούν να πουν και με πράξεις να στηρίξουν. Έχουμε γίνει πιο αδύναμοι, τελικά. Τόσο αδύναμοι, που μόνο με λόγια στηρίζουμε τις πράξεις που δεν ολοκληρώνουμε, τα όνειρα που δεν τολμάμε να ζήσουμε. Σαν να προσπαθούμε να στηριχτούμε σε αυτά. Κοινώς υποβάλλουμε εαυτόν σε έναν λεκτικό εφησυχασμό άνευ προηγουμένου.
Πράξεις χρειάζονται για να εξελιχθούν οι επιχειρήσεις. Πράξεις για να διατηρηθεί ο θεσμός της οικογένειας. Πράξεις χρειάζονται για να στηριχτούν οι αδύναμες ομάδες, η Κοινωνία που βαίνει με γοργούς ρυθμούς σε αποσύνθεση. Οι πράξεις, όμως, έχουν υποκατασταθεί από λόγια.
Το κουράγιο που θα μετουσιωθεί σε πράξεις και το όραμα που θα προσδώσει νόημα σε αυτές, μοιάζουν να έχουν χαθεί στη διαδρομή. Τα χρόνια που πέρασαν μοιάζουν να έχουν πάρει μαζί τους τη διάθεση για δημιουργία και μόχθο. Ο χρόνος λειτουργεί σε βάρος όσων κάποιες προηγούμενες γενιές δημιούργησαν με πολύ κόπο. Και αυτό είναι ό,τι πιο επικίνδυνο, ό,τι πιο τραγικό. Γιατί αποτυπώνονται στις ζωές των νέων γενεών όλα αυτά τα λόγια τα μικρά, τα λόγια τα ανούσια, τα λόγια τα επικίνδυνα που οι προηγούμενες γενιές με σπατάλη ξεστόμισαν. Και οι νέοι δεν αντέχουν τις πράξεις. Δεν αντέχουν την προσπάθεια. Έπαψαν να έχουν όνειρα, στόχους και ενέργεια.
Ο νομοθέτης έβλεπε πολύ μπροστά όταν αποφάσισε ότι η ενοχή δύναται να προκύψει από πράξεις και από παραλείψεις. Η γενιά μας κινδυνεύει να κηρυχθεί ένοχη για τις παραλείψεις της. Μπορούμε άραγε να κάνουμε κάτι; Να λειτουργήσουμε ως συνεχιστές των όσων οι προηγούμενοι δημιούργησαν. Μπορεί να αναστραφεί το κλίμα και να μεταμορφωθούμε σε πηγή έμπνευσης και πραγματικό στήριγμα για τις γενιές που ακολουθούν; Στήριγμα στιβαρό και όχι μια ακόμα υπόσχεση που χάνει το νόημά της όταν οι πράξεις σωπαίνουν.