Νέες ζώνες αποκλεισμού για φωτοβολταϊκά και αιολικά – Στόχος η ισορροπία ανάμεσα στη βιώσιμη ανάπτυξη, την ενεργειακή αυτονομία και την προστασία του φυσικού πλούτου
Σε ισχύ τίθεται το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, το οποίο αλλάζει τους κανόνες για τη χωροθέτηση νέων έργων ΑΠΕ και μονάδων αποθήκευσης σε ολόκληρη τη χώρα.
Το νέο πλαίσιο εισάγει αυστηρότερους περιορισμούς και περισσότερες ζώνες αποκλεισμού, επιχειρώντας να συνδυάσει την ανάπτυξη της καθαρής ενέργειας με την προστασία του περιβάλλοντος, του τοπίου, της πολιτιστικής κληρονομιάς και των τοπικών κοινωνιών.
Νέοι περιορισμοί για φωτοβολταϊκά
Για τα νέα φωτοβολταϊκά προβλέπεται αποκλεισμός, μεταξύ άλλων, από περιοχές NATURA 2000, δάση και δασικές εκτάσεις, υγροτόπους Ραμσάρ, εθνικούς δρυμούς, Τοπία Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους και περιοχές πολιτιστικής κληρονομιάς.
Παράλληλα, τίθεται πανελλαδικά ανώτατο όριο κάλυψης γης από νέα φωτοβολταϊκά στο 1,5% της συνολικής έκτασης κάθε Περιφερειακής Ενότητας, με στόχο την προστασία της αγροτικής γης και του τοπίου.
Αυστηρότεροι γίνονται και οι κανόνες για τα αιολικά. Μεταξύ άλλων, αποκλείεται η εγκατάσταση νέων αιολικών σταθμών στην Αττική και τη Μητροπολιτική Περιοχή Θεσσαλονίκης, καθώς και σε περιοχές με υψόμετρο άνω των 1.200 μέτρων και σε συγκεκριμένες προστατευόμενες ζώνες.
ΑΠΕ και βιώσιμη ανάπτυξη
Η σημασία του νέου χωροταξικού συνδέεται άμεσα με τη βιώσιμη ανάπτυξη. Η ενεργειακή μετάβαση δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στην αύξηση της εγκατεστημένης ισχύος από ΑΠΕ. Χρειάζεται παράλληλα προστασία της βιοποικιλότητας, της αγροτικής παραγωγής και του τοπίου, αλλά και κοινωνική αποδοχή των επενδύσεων.
Το νέο πλαίσιο επιχειρεί ακριβώς να δημιουργήσει αυτή την ισορροπία, θέτοντας μακροπρόθεσμο ορίζοντα τους ενεργειακούς στόχους της Ελλάδας έως το 2050.
Παράλληλα, εκσυγχρονίζονται οι κανόνες για τεχνολογίες όπως το βιοαέριο, το βιομεθάνιο, η βιομάζα, η γεωθερμία και τα μικρά υδροηλεκτρικά έργα.
Το μεγάλο στοίχημα πλέον είναι η εφαρμογή. Η ανάπτυξη περισσότερης εγχώριας καθαρής ενέργειας μπορεί να ενισχύσει την ενεργειακή αυτονομία και να περιορίσει την έκθεση στις διεθνείς ενεργειακές κρίσεις. Για να είναι όμως πραγματικά βιώσιμη, πρέπει να πραγματοποιείται με σχεδιασμό, σαφείς κανόνες και ουσιαστικό σεβασμό στο φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον.